و خدا برای نگفتن حرف های بسیاری داشت ....

در آغاز هیچ نبود کلمه بود ، و آن کلمه خدا بود . ( تورات )

و خدای یکی بود و جز خدا هیچ نبود و با نبودن چگونه میتوان بودن ؟ و خدا بود و با او عدم و عدم گوش نداشت ..

حرف هایی هست برای گفتن 

که اگر گوشی نبود ، نمی گوییم 

و حرف هایی هست برای نگفتن 

حرف هایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی‌ آورند 

حرف هایی شگفت و زیبا و اهوایی همین هایند

و سرمایه ی ماورایی هرکس به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد

حرف های بیتاب و طاقت فرسا 

که همچون زبانه های بیقرار آتشند ، و کلماتش هریک انفجاری را به بند کشیده اند ، کلماتی که پاره های بودن آدمی اند .. 

ایشان هماره در جستجوی مخاطب خویشند ... اگر یافتند یافت میشوند و در سیم وجدان او آرام می گیرند و اگر مخاطب خویش را نیافتند ، نیستند ...و اگر او را گم کردند روح را از درون به آتش می کشند و دمادم حریق های وحشتناک عذاب بر می افروزند ...

(ترجمه ی نسبتا آزاد اما وفادار از مقدمه سفر تکوین از دفتر سبز شاندل )

حرف هایی است که باید زد ، با زبان گوشتی نصب شده در دهان و حرف هایی که باید زد اما نه به کسی ، حرف های بی مخاطب ، حرف هایی که باید به کسی زد اما نباید بشنود... اشتباه نکنید این غیر از حرف هایی است که از کسی میزنیم و نمی خواهیم بشنود ، نه این که چیزی نیست ، از این گونه بسیار است و بسیار کم بها و همه از آن گونه دارند ، سخن از حرف هایی است به کسی ، به مخاطبی ، حرف هایی که جز با او نمی توان گفت ، جز با او نباید گفت ، اما او نباید بداند ، نباید بشنود ، حرف هایی عالی و زیبا و خوب این است ، حرف هایی که مخاطب نیز نامحرم است ! این چگونه حرف هایی است ؟ این چگونه مخاطبی است؟

آدم هایی هستند که وقتی غایب اند بیشتر هستند تا وقتی که حاضرند!  به به چه آدم های بزرگ و خوبی ! انسانهای خیلی بالاتر از متوسط ! این ها غنیمت اند ! چقدر زندگی به وجود این آدم ها نیازمند است ، یک نیاز حیاتی ! این ها معنای زندگی اند ! این ها روح بودن ما هستند ! یک بار دیگر می گویم که کیف کنید ( آدم هایی که وقتی غایب اند بیشتر هستند تا وقتی که حاضرند ! ) و این ها آدم هایی هستند که گاه مخاطب حرف هایی قرار می گیرند که نباید خود بشنوند ، با این آدم هاست که ما همیشه در گفتگوییم ، همیشه با این هاست که حرف های خوبمان را میزنیم و حتی حرف هایی که دوست نداریم بشنوند ، به همین هاست که همیشه نامه هایی مینویسیم که هیچگاه نمی فرستیم . حرف های اصیل حرف هایی نیستند که برای شنیدن زده می شوند ، حرف هایی هستند که برای زدن زده می شوند . نوشته های اصیل نوشته هایی نیستند که برای خواندن نوشته میشوند نوشته هایی هستند که برای نوشتن نوشته می شوند....

منبع : کتاب کویر نویسنده : دکتر علی شریعتی ( فصل آدم ها و حرف ها )

/ 0 نظر / 6 بازدید